രശ്‌മി പ്രകാശിന്റെ കവിതകളുടെ പ്രധാന പ്രമേയങ്ങൾ പ്രകൃതി, പ്രണയം, മനുഷ്യ ബന്ധങ്ങൾ, മരണം എന്നിവയാണ്- വലിയകവിതകളുടെയെല്ലാം ഉദ്യോഗങ്ങൾ ഇവ തന്നെ. തന്റേതായ ഒരു കാവ്യ ഭാഷയിലൂടെ, സ്വാനുഭവങ്ങളാക്കി മാറ്റിയ പരാനുഭവങ്ങളും ഹൃദയസ്പൃക്കായി ആവിഷ്കരിക്കാൻ രശ്മിക്കായിട്ടുണ്ട് …

സച്ചിദാനന്ദൻ

ഭാഷയാകുന്ന വഴിച്ചുറ്റിലെ ആവ്യമില്ലാത്ത നൂലും ചീളും കൊത്തിമാറ്റി, അതിന്റെ വടിവുകളിൽ നോക്കി രസിക്കുന്ന കവിയുടെ ചിത്രം ഈ കവിതകളിൽ കാണാം.പൂജ്യം, രൂപരേഖ, പിന്നെ അയാൾ, ഗോപുരലിപി, ബുദ്ധചര്യ, ഒറിയോൺ, നിഴലാട്ടം, ചെമ്പരത്തി, ഇതും കണ്ണ്, ആംഗ്യങ്ങൾ തുടങ്ങിയ 48 കവിതകളുടെ സമാഹാരം.

“പ്രണയിച്ച് മതിവാത്ത ഒരു മനസ്സിന്റെ വിഷാദസങ്കലിതമായ ആത്മഭാഷണങ്ങളാണ് ഈ കവിതകളിലേറെയും. പുതുകാലം ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന ലിംഗനീതിയുടെ രാഷ്ട്രീയവും സ്ത്രീ- പുരുഷബന്ധത്തെ സംബന്ധിക്കുന്ന നവധാരണകളും ഇതിൽ ഇടകലരുന്നു. പ്രണയമണം, പ്രേമത്തിന്റെ നാനാർത്ഥം, സത്യപ്പുല്ല്, അകന്നകന്ന്, കടലിനെ പുണരുന്ന ആകാശം, പ്രണയം, പ്രണയസത്യവാങ്മൂലം, പ്രണയനിർഭരമല്ലാത്തത് തുടങ്ങിയ 37 കവിതകൾ. ഡോ.എസ്. ഗോപുവിന്റെ അവതാരിക.”